Matki Boskiej Gromnicznej

W liturgii greckiej święto ofiarowania małego Jezusa w jerozolimskiej świątyni nazwano \"Hypapante\", co oznacza \"uroczyste spotkanie. Wówczas Maria Panna złożyła dwie synogarlice w ofierze i została \"oczyszczona\".
W Polsce święto to kończy okres Bożego Narodzenia i nosi nazwę święta Matki Boskiej Gromnicznej. Łączy się z nim wiele obrzędów i zwyczajów. Zgodnie z ludową kulturą jest także umownie zwane środkiem zimy. Jest to święto stałe. Drugiego lutego we wszystkich kościołach katolickich poświęca się woskowe świece. W licznych regionach kraju ludzie przynoszą na ofiarę len, by zgodnie z wierzeniami zapewnić sobie urodzaj tej rośliny. Na południu Polski czynione są starania, by z kościoła do domu powrócić z zapaloną, poświęconą świecą. Chronią one przed wpływami szatana. Po powrocie do domu kadzi się drzwi na znak krzyża. Podobnie postępuje się z dziećmi, by wszelkie zło nie miało dostępu do najmłodszych domowników. Znany jest też zwyczaj przypalania włosów dzieciom, by je uchronić przed wilkami i grzmotami. Dość bogata jest symbolika gromnicznego ognia. Ogień ten uznawany jest za odnawiający, oczyszczający i święty. To ogień symbolizuje Boga w Biblii. Ponadto pochodzi z nieba.

Współcześnie przypisuje się gromnicy funkcje obronne i moc oddziaływania na następny rok. Szczególnie na wsiach strachliwe kobiety zapalają gromnicę podczas burzy, by uchronić siebie i gospodarstwa przed piorunami. Okadzane są krowy, by w ten sposób odpędzić czarownice, które odbierają lub psują mleko. Zapaloną gromnice wykorzystuje się w czasie szukania topielców. Wstawia się ja do cebrzyka i puszcza na wodę. Cebrzyk z gromnicą zatrzymuje się zaczyna krążyć lub zatrzymuje się tam, gdzie jest denat. Jest też stawiana przy łóżku umierającego. Zmarłemu wkłada się gromnicę do rąk. Taki jest powszechny zwyczaj w rytuale katolickim.

Drugiego lutego kończy się czas zabaw i karnawału. Przestaje się śpiewać kolędy i rozbiera się choinki.